1840 euro
Wij willen iedereen bedanken die ons gesteund heeft om de sundayfoundation te steunen.
In totaal hebben we €1840,- overgemaakt!!
De rekening voor dit doel is opgezegd.
wow!
op dit moment de tiende van de tiende staat de barometer op
1699,55!!!!
Bijna 1600 Euro !
op dit moment staat de teller op €1599,55 !!!
Een rondje van 2052 km …… van Bouwerstraat tot Bouwerstraat
Zoals je al wel begrijpt, we zijn thuis….Voor Mara echt heerlijk, alweer een dag gespeeld op de straat en in de tuin, en aan het einde van de middag lekker pannenkoeken gegeten. Eppo bakkend achter het fornuis en ik bestellingen afleverend…… kaas, stroop met suiker en alles wat daartussen te bedenken valt! Want iedereen heeft zo zijn eigen wensen over wat hij het liefst op zijn pannenkoek wil.
We hebben nog een paar mooie fietsdagen gehad qua weer en route. Na het eerste stuk vanuit Antwerpen op een deel van de Jacobsroute route en onze aanfietsroute van begin augustus gefietst te hebben, zijn we daar ook weer van afgeweken en hebben andere wegen naar huis gezocht. Je moet weer op tijd stoppen met het ophalen van allerlei “nostalgische herinneringen”……. Het was wel ongelooflijk hoeveel feitelijkheden er direct boven kwamen drijven en dat na ongeveer 5 weken.
Zo zijn we via Brabant, een klein stukje Limburg en zelfs tweemaal Duitsland passerend in de Achterhoek beland en daar de voor ons zo vertrouwde IJssel opgezocht om te komen tot in “Over(de)ijssel”. En, eerlijk is eerlijk, het laatste stuk tussen Zutphen en Deventer is toch wel een van de mooiste stukjes die je langs het water kunt fietsen. Zeker met een beginnend avondzonnetje en de rust van het tijdstip van de dag, zo rond etenstijd. Dat roept ook weer een herinnering op…. aankomend op de camping in Vendome , zo rond 18.00 uur spottend naar een mooi plekje voor onze tent zagen we een familie aan het eten. Omdat we ook altijd wel even keken of er landgenoten waren, liefst met kinderen maar ook zonder zodat Mara mogelijk wat kon gaan “buurten”, zei ik tegen Eppo laten we daar eens langs fietsen dat moeten wel Nederlanders zijn…… en jawel hoor je pikt ze er op deze manier zo uit.
Even terug naar vandaag (10 sept.), de fietstassen zijn van de fiets, even uitgepakt en schoongemaakt maar ook weer meteen ingepakt….. dan kun je namelijk zo weer weg. We hebben tenslotte nog enkele weken tijd voordat we weer op het werk verwacht worden. Als het weer zo blijft, zitten we volgende week even op een van onze eilanden en zo zijn er nog wel wat andere plannetjes die nu nog vagelijk aanwezig zijn. Mara zal wel wat eerder weer naar school gaan dan gepland….. maar nu nog even niet. Ze moet ook in Zorgvlied nog “thuiskomen” na haar reis. En als zij dan weer naar school gaat en met de lunch overblijft, dan kunnen wij ook dagjes gaan wandelen, fietsen etc…. Kortom kleine plannetjes worden alweer gesmeed. Nog niet thuis en je bent alweer bezig met waar je nog heen wilt of wat je nog wilt doen. In ieder geval het liefst buiten zijn.
Vandaag regelmatig de vraag gehad: “hoe is het om weer thuis te zijn…..?” Een vraag die een gemengd gevoel oproept. Naast dat op de voorgrond staat dat het een goed besluit is dat we niet de 11 weken op de fiets hebben volgemaakt, is er ook wat teleurstelling over dat we eerder terug zijn en dus ook niet meer onderweg zijn. En tja…… niet in Santiago de Compostella gekomen, terwijl zoveel anderen dat wel halen is toch ook spijtig. Maar aan de andere kant: de meesten gaan niet met een meisje van 4 in een fietskar (waarvan we inmiddels weten dat-ie in totaal meer dan 40 kg woog….). Maar hoe dan ook, we zijn ook blij dat we gezond en wel weer terug zijn gekomen en natuurlijk toch een hele mooie ervaring zo met elkaar rijker zijn. En wie weet…. reizen we nog een keer naar Bordeaux om de tocht af te maken, misschien met een meisje wat dan wat meer kan meetrappen en met wat minder gewicht om de bergen over te slepen……… We bewaren onze pelgrimspaspoorten in ieder geval zorgvuldig!
Het doet ons goed om te merken dat het saldo voor de Sunday foundation nog groeit, ook sinds bekend is dat we eerder terug zijn gekomen. Dat is mooi. We zullen dan ook gewoon volgens plan de rekening afronden begin november en daarover nog melding maken op de weblog. Voorlopig is dit dus even het laatste nieuwsberichtje van ons en we melden ons weer begin november. Hoe het saldo zich ontwikkelt zal nog wel bijgehouden worden.
We willen ook nog even ons emailadres achterlaten voor de mensen die we onderweg hebben ontmoet, die wel onze weblog hebben opgeschreven maar waarvan wij niet hun emailadres hebben genoteerd, en waarvan we het wel leuk zouden vinden nog eens contact te hebben. Is dat wederzijds…. nou dan kan dat. j.smits91@kpnplanet.nl
In ieder geval bedankt voor de vele reacties op de weblog, het was (en blijft) geweldig om te lezen!
Eppo, Mara en Anne-Marie
We hebben weer Nederlandse grond onder de wielen!!!
Nee, we zijn nog niet thuis….. maar dat gaat deze week wel gebeuren.
Vanaf Bordeaux zijn we afgelopen vrijdag (5 sept) onverwacht, en vergeleken met de fietskilometers van de heenreis, pijnlijk gemakkelijk en snel weer teruggekomen in de Noordelijke contreien. Eerst met de snelle TGV naar Lille, en daarna met een Belgische trein naar Antwerpen. De fietsen en fietskar konder zonder problemen mee. Tijdens het laatste traject stonden onze fietsen zelfs 1e klas… in het gangpad zowaar. Toch wel raar hoor om na de best lange tocht naar Zuid-Frankrijk, zo snel weer zo dicht bij huis te zijn! Het einde van onderweg-zijn, wordt tastbaar.
In de trein hielden we het de hele dag droog, totdat we rond een uur of vier in Antwerpen uitstapten: toen werden we gelijk natter dat we ooit geweest zijn deze reis. Gelukkig was daar de gerieflijke en gezellige jeugdherberg in Zoersel…. onder die omstandigheden toch beter dan een tentje op een zompig grasveld… !! Wat leuk was, is dat we na Zoersel nog een klein stukje van de route in omgekeerde richting hebben gefietst. Het was verrassend om te ervaren hoeveel details ons nog spontaan te binnen schoten ("Hier reed dat witte bestelbusje waar ik even voor aan de kant ging"), ondanks de vele kilometers die ertussen liggen. Het bruggetje onder Rijkevorsel, waar we begin augustus de route opgepakt hebben, was nu het punt waar we de route weer verlieten.
Om onze reis ‘waardig’, al fietsend af te sluiten, hebben we besloten om vanaf Antwerpen terug te fietsen naar huis. Nog even samen genieten en onderweg-zijn……
Fietsen over jaagpaden, landweggetjes, oude spoorwegtrace’s……
Oke, er was de nodige tegenwind en bergop was het werken geblazen, maar wat is het een mooie fietsroute…..
In België bijvoorbeeld, over de vele jaagpaden langs kanalen en riviertjes. In Frankrijk over de heerlijk rustige landweggetjes, de ‘omgebouwde’ spoorwegtrace’s, de fietspaden door de naaldbossen in de Medoc. Als je zo van noord naar zuid door Frankrijk fietst, realiseer je je hoeveel landbouwgrond – met een verscheidenheid aan gewassen – er nodig is om mensen te voeden en hoe belangrijk het is om de balans tussen platteland en verstedelijking ‘gezond’ te houden.
Dat we zo genoten hebben op de landweggetjes, heeft ook te maken met het feit dat het (relatief weinige) verkeer dat we tegenkwamen, zo goed rekening met ons hield. Het was echt mooi om te zien hoeveel geduld andere weggebruikers hadden, rustig achter ons bleven rijden als ze onvoldoende zicht hadden op inhaalmogelijkheden, ons voorrang gaven, etc. Die rust in de houding van automobilisten viel ons echt op. Je hoort vaak andere verhalen over de Fransen als weggebruikers, maar wij hadden het gevoel dat we hier als Nederlanders nog wel wat van zouden kunnen leren…….
Natuurlijk trok onze fietskar + inhoud ook de nodige aandacht. Vele vertederde blikken werden in de kar geworpen, waar Mara overigens veelal vrij stoicijns onder bleef (ze was druk met haar eigen bezigheden….). Ook gingen regelmatig duimen omhoog, werd er ‘bon courage’ geroepen en klonk er aanmoedigend geclaxonneer. Dit naast de gevoelens van medelijden of gepast onbegrip die sommigen uitstraalden, als we op een helling in wandeltempo zwetend voorbijkropen……
Wat is het toch heerlijk op de fiets….. !!!
Ontmoetingen onderweg……..
In de afgelopen weken hebben we onderweg heel wat andere ‘St.Jacobs-pelgrims’ ontmoet. Dit is iets wat deze fietsreis voor ons heel anders maakte dan al onze eerdere fietstochten. Mooie ontmoetingen, sommige heel persoonlijk, maar soms ook ontmoetingen waarbij vooral feitelijke ervaringen werden uitgewisseld, met vragen als: Hoe lang zijn jullie al onderweg? Wanneer denken jullie in Santiago te zijn? Uiteraard ging het ook om ‘klein pelgrimsleed’: de tegenwind en de verlaten indruk die de Franse dorpen maakten, de bakkertjes die gesloten waren en dat soort ongemakken. Het zijn wel de dingen waar je als fietser mee te maken hebt.
Met sommige Santiago-gangers hebben we een stukje samen gefietst, of overnachtten we op dezelfde plek. Dan is er wat meer tijd om elkaar te spreken en het bijvoorbeeld te hebben over motieven, persoonlijke redenen om deze tocht te maken. Wat we al verwacht hadden: we bleken niet de enigen te zijn die voor een goed doel gingen fietsen. Zo zaten we samen met twee Limburgse fietsers (voor Mara monsieur Martin en monsieur Jacques) in de refugio in Bussy. Zij fietsten voor een al langer lopend project in Mozambique, gericht op het opzetten van opleidingen voor voetbaltrainers, met het oog op het welzijn van jongeren in dat land. Met Ans uit Borne fietsten we een stukje samen vlakbij Lier (B), en we ontmoetten haar opnieuw in de refugio in Compiegne. Zij maakte deze tocht voor iemand die haar zeer nabij stond. We waren onder de indruk van haar verhaal.
Met Dirk stonden we op dezelfde camping (dat kwam niet zoveel voor, want de meeste pelgrims die wij ontmoet hebben, overnachten in bv. pensionnetjes). Dirk maakte deze tocht in z’n eentje, als periode van bezinning, omdat het leven soms zo geregeerd wordt door de waan van de dag.
Ook Marius en Bertha ontmoetten we op een camping. Zij hadden besloten om te kiezen voor ‘de wind in de rug-variant’: zij reden vanuit Tours in omgekeerde richting. Leuk hiervan was, dat zij fietser ontmoetten, die wij of hadden ontmoet, of nog zouden gaan tegenkomen. Zo hoorden we bv. van hun, waar Ans die nacht zou overnachten en wat haar verdere plannen waren. Later ontmoetten we twee fietsers uit Twente, die weer via Marius en Bertha over ons gehoord hadden…. Grappig hoor, die werking van de tam-tam. Zo ervaar je daadwerkelijk hoe verhalen bij overlevering de ronde doen en blijf je op de hoogte van hoe het anderen vergaat, ook al tref je elkaar niet meer persoonlijk.
Weer andere fietsers kiezen voor een deel van de route om hun vakantie in te vullen. Marianne en Hans waren zo op weg naar Bordeaux. We troffen elkaar ‘s ochtends, waar we – samen met een tweetal Belgische collega’s – al kletsend op een kruising het verkeer stonden op te houden. Van de drie ‘fietsgroepjes’ waren wij met onze kar uiteraard het traagste, maar rond luchtijd troffen we elkaar toch uiteindelijk weer. Met Hans en Marianne hebben we toen een middag gezellig samen gefietst, de kilometers leken daardoor veel gemakkelijker onder onze wielen door te glijden. Het ging over van alles, maar gezien het feit dat het om Brabanders ging, die net als Anne-Marie hun roots hebben liggen rond Den Bosch, ging het ook over de Bossche bollen van bakker De Groot……. Waar je het al niet over kunt hebben…. 
Henk uit Alphen, alias de Santos-rijder, is de enige die we ontmoet hebben die van plan was om de tocht heen en terug te fietsen. Hij is echt een liefhebber van het maken van dit soort lange tochten. Voor ons verdween hij redelijk snel uit het vizier, maar het was leuk om in het gastenboek in Compiegne te lezen dat hij daar ook had overnacht. Bovendien weten we via de weblog dat hij daadwerkelijk al weer op de terugreis is.
Naast de mensen die in dezelfde periode deze tocht fietsten, hebben we ook veel mensen gesproken die reageerden op de Jacobsschelp achterop de fietskar. Het verraste ons hoeveel mensen van plan waren om deze tocht te maken, of de tocht al hadden gemaakt (wandelend of fietsend), of anderen kenden die naar Santiago waren geweest, of zelfs binnenkort zelf zouden gaan. Indrukwekkend om je te realiseren dat zovelen een dergelijke lange tocht maken.
Zoals gezegd, maakten dit soort ontmoetingen onze fietsreis toch heel anders dan een andere fietsvakantie. Ook voor Mara was het geweldig: ze kon Nederlands praten, een boekje voorlezen, stempels bekijken en haar eigen bestempelde pelgrimspas laten zien. Ze was er heel trots op om haar ‘droge’ stempel uit Gemonde te kunnen laten zien, want zo’n stempel had niemand!!! (een droge stempel wordt in het papier gedrukt, alle andere stempels zijn inktstempels).
De tussenstand op 4 september.
Op dit moment staat er 1120,- op de rekening! Bedankt allemaal!
De stand van zaken op 3 september
Vanaf Saintes hebben we de route vervolgd, richting de Atlantische kust. Een goede zet om die kant op te gaan, want we kregen heerlijk strandweer. In Royan namen we de veerboot over de Gironde en streken neer op een prachtig kampeerplekje in l’Amelie sur Mer. Uitzicht vanaf het tentje op de oceaan en ‘s nachts het geruis van de machtige golven…… Soortgelijke plekken hadden we in Carcans-plage en Grand Crohot Ocean. In de tweede helft van de middag steeds met Mara naar het strand….. lekker spelen en ook kopje onder gaan in de hoge golven. Tsja, da’s toch wel wat anders dan de Noordzee. Ook al sta je tot iets boven je knieen met Mara op de arm in het water, toch word je soms verrast door de kracht van het water. Op al die stranden is er dan ook toezicht binnen een afgebakend gebied, daar kwamen we na wat corrigerend fluitwerk van de baywatchboys achter……
Uiteindelijk kwamen we in Arcachon terecht: een beetje Scheveningen-gevoel…. maar dan net even anders. Het pelgrimsgevoel raakten we de afgelopen dagen wel wat kwijt, ook al zaten we nog steeds op de route naar Santiago. Aan de andere kant was het ook wel even een welkome afwisseling, zeker voor Mara. Ze heeft echt genoten!
We hebben de afgelopen dagen bijna constant over fietspaden gefietst, waaronder ‘omgebouwde’ spoorwegtrace’s. Weer eens wat anders dan de vele landweggetjes die ons naar Zuid-Frankrijk hebben geleid.
Via via zijn we er inmiddels achter dat we niet terug kunnen met een fietsbus, maar dat het zo goed als zeker wel kan met de trein. Op dit moment (woe 3 sept) volgen we de route nog tot Belin, om dan noordelijk af te buigen richting Bordeaux. Eindelijk de wind in de rug???
Straks overnachten in Belin, met dan in totaal ruim 1700 km in de benen……
Mara kan haar 7000 woorden nauwelijks kwijt!
Jaren terug zijn we naar een voorstelling van Peter Faber geweest met als titel " de Holenman". Daarin werden de verschillen tussen mannen en vrouwen fijntjes uit de doeken gedaan.Een onderwerp wat ons is bijgebleven betreft de verklaring over het aantal woorden dat een man per dag heeft nl 1500 woorden. Een vrouw daarentegen moet er zo’n 7000 per dag kwijt. Dat verklaart in iedre geval de nood tot praten van vrouwen. Om je punt te kunnen maken is het nodig wat te chargeren dus laat ik de mannen die kunnen praten als brugman en de vrouwen als muurbloempjes maar even buiten beschouwing. Maar laat ik een kort verhaal niet onnodig lang maken:Mara kan hier in Frankrijk haar 7000 woorden nauwelijks kwijt. Daar heeft ze de volgende dingen op gevonden:
- Ze leest zichzelf boeken voor in de fietskar, boeken die ze uit haar hoofd kent van het voorlezen.
- Ze speelt met haar knuffelkonijn en knuffeldolfijn hele verhalen over haar schoolklasje van juffrouw Hanneke. Mara is dan juf.
- Als ze nederlanders ontmoet op een camping wil ze hen nog wel eens gaan voorlezen over Opa Jan
- Of ze vertelt ons een verhaal voordat ze slapen gaat, favoriet is het zielige poesje van sesamstraat.
Zo komt ze er aardig doorheen, en voor wat er nog over is praat ze verder in het Frans van een 4-jarige.